wandelen
-1
archive,category,category-wandelen,category-162,stockholm-core-2.4,select-theme-ver-9.8,ajax_fade,page_not_loaded,,qode_menu_,wpb-js-composer js-comp-ver-7.6,vc_responsive

Louise’s Liguria, Triora, magisch bergdorp in de Valle d’Argentina

 

In de prachtige Valle d’Argentina, op slechts een uurtje rijden van de kust van de Ligurische Riviera dei Fiori, niet ver van de indrukwekkende Monte Saccarello, ligt het magische middeleeuwse dorpje Triora.

 

Triora behoort tot I Borghi piu belli d’Italia, voor wie het niet weet: een vereniging die historische dorpen in Italië wil behouden en promoot. Bovendien is het bekroond met La bandiera arancione, een premie uitgereikt door de TCI, de Touring Club Italiano, voor uitzonderlijke elegantie en gastvrijheid van hoge kwaliteit. Triora heeft ook een app en een website ontwikkeld, genaamd Triora da scoprire waarmee alle bezienswaardigheden van het dorp te ontdekken zijn (zie link aan het einde van dit artikel).

 

What’s in a name?

We vonden verschillende verklaringen voor de naam Triora; volgens de officiële website is het afgeleid van het Latijnse woord tres of tria voor drie en ora voor monden, wat zou verwijzen naar de drie primaire voedingsstoffen van dit gebied: graan, wijnstokken en kastanjes.

Anderen geloven dat er een verband is  met de illustratie van Cerbero, de driekoppige hond uit Dante’s Inferno afgebeeld op het wapen van Triora, of met de drie bergstromen die hier door de vallei lopen:  de Corte,  de Argentina en de Capriolo.

 

De overvloed van de natuur

 

Het dorp is omgeven door de adembenemende schoonheid van het Parco Naturale Regionale delle Alpi Liguri, een beschermd gebied met betoverende flora en fauna, waar de natuur bloeit met lavendel, vlierbessen, tijm, rozemarijn en berg-esdoorn onder de plantensoorten die hier gedijen. Deze laatste staat hier bekend als Stregonella of Erba della Madonna, en zou, naar wordt aangenomen, kalmerend werken wanneer het onder iemands kussen wordt geplaatst.

 

De natuur is hier al net zo divers, met steenarenden, damherten, gemzen en reebokken die hun thuis maken in het reservaat. Met aangewezen paden om te wandelen, fietsen en paardrijden, kun je je hier volledig onderdompelen in de wonderen van de natuur.

 

Eten en meer!

Heb je een voorliefde voor lekker eten?

De gastronomie van Triora heeft haar eigen tradizione della cucina povera, een culinaire traditie die oorspronkelijk is gebruikt door mensen die armoede hebben ervaren en kookten met natuurlijke producten die voor hen in de omgeving beschikbaar waren. Tegenwoordig wordt deze keuken enorm gewaardeerd om haar verscheidenheid aan heerlijke gerechten.

Bijvoorbeeld een basispasta, anders dan de gebruikelijke gnocchi en orecchiette vanwege de vorm, en pizza, hier Torta Pasta genoemd, met kruiden, aardappel of courgette, afhankelijk van het seizoen. Het dorp staat ook bekend om zijn traditionele ronde broden, die worden gecombineerd met een smakelijke ricotta-achtige Alpenkaas, genaamd Bruzzo, of Toma di pecora brigasca, een geitenkaas. Grano pestato is een handgemalen graan, gekookt en gecombineerd met ui, prei en spek, of gerechten met paddenstoelen uit het bos, bonen, saffraan of kastanjes. Een andere lokale delicatesse hier zijn de slakken. Naast al deze goodies staat Triora bekend om zijn dolce, een dessert genaamd Cubaita, een deeg gebak gevuld met hazelnoot, amandel en walnoot in lokale honing. Om je maaltijd compleet te maken, kun je lokale wijnen uitproberen, zoals de rode Ormeasco of de witte Bunde.

 

Ontdek het rijke historische erfgoed van Triora

 

Naast een culinaire traditie, biedt Triora  een rijk historisch erfgoed met boeiende bezienswaardigheden, zoals een labyrintisch Centro storico, de oude stad, met caruggi, smalle steegjes, met rondboogvormige poorten die leiden naar zonnige pleinen.

Er zijn torenhoge huizen met opvallende zwarte leistenen deuren; sommige zijn zelfs voorzien van illustraties van wapenschilden. Je kunt er nog de historische openbare ovens bezoeken, zoals de Carriera–  en Rocca-ovens, die bakkers ooit gebruikt hebben om hun traditionele brood te bakken. Daarnaast kun je een bezoek brengen aan de oudste antieke fontein in de regio, bekend als La Fontana Soprana.

 

 

De ruïnes van Il Castello geven een indruk van het voormalige uit rotsen opgebouwde fort dat door de Genovesi is gebruikt om hun grondgebied te verdedigen in de tijd dat Triora onder de jurisdictie van de Repubblica di Genova viel.

 

Kunst en devotie

 

De Collegiata di nostra Signora Assunta is een indrukwekkende kerk gebouwd op de overblijfselen van een voorchristelijke cultus. De laatgotische klokkentoren en neoclassicistische gevel vergroten haar grandeur. Binnen zijn bijzondere kunstwerken te ontdekken, zoals Il Battesimo di Cristo (1397), De doop van Christus, geschilderd door Taddeo di Bartolo (1363-1422), een kunstenaar uit Siena. Daarnaast is er een kruisbeeld gemaakt door beeldhouwer Anton Maria Maragliano (1664-1739) en worden hier relikwieën bewaard van de heiligen San Giovanni da Triora (1760-1816), een Franciscaanse monnik en martelaar, en San Tusco, ook een belangrijke heilige voor de Trioresi, ondanks dat er weinig bekend is over zijn leven.

 

 

Het ernaast gelegen Oratorio di San Giovanni Battista herbergt een kunstcollectie uit de vijftiende, zestiende en zeventiende eeuw, gemaakt door Italiaanse kunstenaars als Luca Cambiaso (1527-1585) en Lorenzo Gastaldi (1625-1690). Bovendien is hier een sculptuur in hout gemaakt door Anton Maria Maragliano met een afbeelding van San Giovanni Battista, Johannes de Doper, te zien en een met dezelfde heilige van de lokale kunstenaar Giovanni Battista Borgogno, waarvan de data onbekend zijn. Daarnaast zijn kunstwerken uit de Chiesa di San Dalmazzo, gewijd aan Sint Dalmatius, hierheen overgebracht vanwege restauratiewerkzaamheden.

 

Het Palazzo Stella, daterend uit de veertiende eeuw, was ooit het huis van de prestigieuze familie Stella uit Genua. Het gebouw heeft een donkere geschiedenis verweven met een tragisch verleden dat de gemeenschap van Triora schokte, waardoor het bergdorp werd aangeduid als Il paese delle streghe, het heksendorp.

 

Het verhaal van de heksen Triora.

 

In 1588 werden enkele vrouwen van Triora beschuldigd van het beoefenen van hekserij. Probeer je voor te stellen hoe het voor hen moet zijn geweest in een dorp dat in de greep was van angst en bijgeloof, waar het hebben van een afwijkende levensstijl, of dansend in het bos gezien worden, al genoeg was om als heks te worden geïdentificeerd.

 

De podestà van het dorp, een prominente magistraat, vroeg advies aan de autoriteiten in Albenga en Genua, en inquisiteurs werden gestuurd om onderzoek te doen. In de daaropvolgende chaos werd de groep vrouwen gearresteerd en gevangengezet.

 

Giulio Scribani, de speciale commissaris van de Inquisitie, kwam vanuit Genua naar Palazzo Stella om de vorige onderzoekers te vervangen. Overtuigd dat de betrokken vrouwen een deal hadden gesloten met de duivel, arresteerde hij nog meer van hen, wat leidde tot een reeks tragische heksenprocessen.

 

In 1618 werden de heksenprocessen afgerond en werden de laatste overlevende vrouwen na jaren gevangenschap vrijgelaten.

 

Wat weten we over deze vervolgde vrouwen in Triora?

 

Sommige vrouwen kennen we bij naam uit de authentieke verslagen van de heksenprocessen; Franchetta Borelli bijvoorbeeld, of Isotta Stella, een edelvrouw die in het Palazzo Stella stierf door de martelingen waaraan ze werd onderworpen, om haar te dwingen te bekennen.

 

We weten ook dat deze vrouwen een uitgebreide kennis hadden van de heilzame kruiden die in de heuvels groeien. Dit stelde hen in staat om advies en remedies te bieden voor de gezondheid en het welzijn van de dorpelingen.

Bovendien waren ze bekwaam in het helpen van vrouwen tijdens de bevalling. Als genezers en vroedvrouwen hadden ze een belangrijke en positieve invloed op de gemeenschap van Triora en de aangrenzende gebieden.

 

Daarnaast is bekend dat geen van de vrouwen die in Triora is beschuldigd, op de brandstapel is verbrand.

Wil je meer lezen, dan verwijs ik je naar Dramatically True, The Legacy of Franchetta Borelli, een interessant artikel hierover in het Engels, van historicus Paulo Portone (je vindt de link aan het eind van dit artikel).

 

In het Museo etnografico e della Stregoneria, het Museum voor Volkenkunde en Hekserij, belicht een permanente tentoonstelling de positieve impact die de ten onrechte beschuldigde vrouwen hebben gehad op hun gemeenschap, waardoor ze een platform krijgen om hun verhalen te delen.

Je kunt ook nog de Cabotina verkennen, een grot waarvan ooit werd aangenomen dat het de ‘heksen’ woon- en verzamelplaats was.

 

 

 

Belangrijk in deze context is ook de Chiesa di San Bernardino, gewijd aan de heilige Bernardus van Siena (1380-1444), die naar de Valle d’Argentina reisde om te prediken en rond 1418 naar Triora kwam.

 

De muren van deze kapel zijn versierd met vijftiende-eeuwse pastelkleurige fresco’s, toegeschreven aan verschillende kunstenaars.

Een van deze fresco’s: Il Giudizio Universale, Het Laatste Oordeel, geeft het idee toentertijd van goed en kwaad, hemel en hel op een krachtige manier weer. Op dit kunstwerk zijn demonische wezens, en vrouwen die mijters dragen te zien, die samen met enkele ketters worden verbrand.

 

Voor meer informatie kun je het artikel in het Engels, We Pray, Christianity in Triora, van de lokale historicus Sandro Oddo lezen (link aan het eind van dit artikel).

 

Het Triora Cat monument

 

Een paar weken geleden stuitte ik op nog een intrigerende, meer recente, getuigenis die mijn interesse wekte in de vorm van een persbericht. Het ging over een project genaamd Il Gatto di Triora, de Kat van Triora, geïnitieerd door filosoof en auteur Svetlana Lin, en over de creatie van een enorme sculptuur van een kat die van overal in de heuvels te zien was.

 

Waarom deze kat?

In de oude Egyptische cultuur werden katten vereerd en zelfs aanbeden. Bij hun introductie in Europa werden katten beschouwd als een portafortuna, men geloofde dat ze geluk brachten en huishoudens beschermden. In de Middeleeuwen associeerde de katholieke kerk katten echter met de duivel en hekserij, wat leidde tot mishandeling tijdens de heksenjachten. Helaas kwamen veel katten samen met hun baasjes om.

 

In juni 2023 werd een drie meter hoge bronzen sculptuur van een kat, gemaakt door kunstenaar Elena Rede ingehuldigd op Piazza Castello in Triora om dit onrecht te erkennen. Het dient als een symbolisch gebaar van spijt die wij als mensen kunnen uiten naar alle dieren die hebben geleden, een Groot Pardon, zoals de initiatiefnemers van het project dit noemen, en als oproep om een einde te maken aan onwetendheid en misbruik jegens hen.

 

Het heksen thema is tegenwoordig in Triora ook creatief verwerkt door diverse B &B’s, restaurants en winkels die lokale producten aanbieden. Je komt er voordeuren versierd met heksenpoppen of bezems tegen. Elk jaar op de zondag na Ferragosto, Hemelvaartsdag (15 augustus), wordt Strigora gevierd, een theatraal volksheksenfestival met puntmutsen, magische geheime recepten, dans en plezier.

 

Conclusie

 

In Triora zijn geschiedenis, natuur en mystiek met elkaar verweven, en dat creëert een unieke en boeiende ervaring, kom en geniet van la magia di Triora, de magie van Triora!

 

 

Bronnen:

Ufficio Informazioni e di Accoglienza Turistica (I.A.T.), 7. Corso Italia – Triora

Triora da scoprire

Artikel Paulo Portone

Artikle Sandro Oddo

Elena Rede

Project Il Gatto di Triora

Foto’s:

1 Gablitz – 2 and 6, Michele Vacchiano – 3 Peste65 – 4 Tinieder – 5 Nicola Colombo, for I Stock.

Chiesa di San Bernardino, Jk4u59 via Wikimedia Commons

Cat in bronze, Facebook Il gatto di Triora

Illustratie Stregonella: europeana.eu – Wikipedia

Tekst Louise Helsloot MA – De Italiaanse Culturele Salon © 2023

Louise’s Liguria, Rocchetta Nervina : een mix van historische charme en natuurlijke pracht

Wanneer de uit het Engelse Cornwall afkomstige kunstenaar John Dyer (1968), voor het eerst aankomt in het Ligurische dorpje waar ik je in dit Blog over ga vertellen, raakt hij direct gefascineerd door de bijzondere, kleurrijke natuur en de schoonheid van de watervallen in de omgeving. Geïnspireerd legt hij die suggestieve ervaring vast in een al even kleurig kunstwerk; Swimming in Paradise, Rocchetta Nervina, Rio Barbaira, Italy, waarop zwemmers te zien zijn die genieten van de laghetti, de bergmeertjes, die je er vindt.

 

John Dyer © Italian Art Gallery

We zijn in Rocchetta Nervina, een bergdorp dat ligt tegen de helling van de Monte Terca, in het achterland van Liguria, op een kwartiertje rijden vanaf Dolceacqua, daar waar de bergstromen Oggia en Barbaira samenvloeien.

 

Natuurliefhebbers van over de hele wereld komen er naartoe om van deze adembenemende laghetti te genieten. Bij de eerste aanblik, van het imponerende centro storico, met haar ponte a schiena d’asino, haar: brug in de vorm een ezelsrug, kronkelende vicoli, steegjes, en bijzondere huizen, waan je je dan ook niet alleen terug in de tijd, maar ook in een paradijs!

 

Het stralende blauw van de lucht en het groen van de bossen rondom, reflecteert er in kristalhelder water dat langs de huizen tussen de keien van bergpoelen doorstroomt. In deze uitnodigende omgeving kun je genieten van een verfrissende zwempartij, en picknicken in de natuur.

 

Is dat geen uitdaging genoeg voor je, dan kun je in de Barbaira kloof onder begeleiding van ervaren lokale outdoor natuurgidsen, deelnemen aan kanotochten, raften, klimmen, of mysterieuze grotten ontdekken. Ook zijn er mooie hikes uitgezet om de kloof te bereiken, zoals een trail die deel uitmaakt van het Sentiero Balcone, een pad dat je over twee bijzondere bruggen voert; de Ponte Cin en Ponte Pau.

 

 

 

 

 

 

Van dat buitenleven krijg je wel trek, probeer eens een van de traditionele maaltijden uit, waar Rocchetta Nervina bekend om staat, zoals crava e faixoi, een gerecht van zacht gegaard geitenvlees en bonen, of Ravioli alla rocchettina, een ravioli op basis van bernagie, ook bekend als komkommerkruid. De plant zou een hoog gehalte Vitamine C, Zink, B6 bevatten, niet slecht met al dat sporten.

 

Un po’ di storia e tradizione

Rocchetta Nervina kent een lange geschiedenis, zo zijn er op de top van de monte Abelio resten gevonden van een tempel waarin bewoners uit de pre romaanse tijd hun Zonnegod hebben vereerd, en daarnaast ook diverse Romeinse munten.

 

In een document uit 1186, staat een nederzetting vermeld als Castrum Barbarae, dat zou kunnen verwijzen naar een voormalige Romeinse legerplaats langs de Barbaira stroom.

In de Middeleeuwen valt het gebied afwisselend onder het bisdom Ventimiglia en het graafschap Nice.

Vervolgens domineren diverse adellijke families zoals het huis van Anjou en Savoy. Van de veertiende tot ver in de zestiende eeuw wordt er veel gevochten om de heerschappij over dit gebied, met name met de legers van de adellijke familie Doria uit Genova, die zich vestigt in Dolceacqua.

 

Die strijd herdenken de inwoners van Rocchetta Nervina nog jaarlijks op 2 september, tijdens U Festin, een feest met dorpsprocessie, om te vieren dat Maria, door een spontane regenbui te veroorzaken, het door de legers van de republiek Genova in brand gestoken omliggende land heeft gered.

Tot de eenwording van Italia in 1861, vallen de Val Nervia en de val Roya vervolgens nog onder het kanton Perinaldo en het Rijk Sardegna.

 

 

 

Een andere heilige interventie van Maria, maar dan tijdens een aanval van legers uit Corsica en Ventimiglia, is afgebeeld op twee zeventiende eeuwse kunstwerken in het Oratorio van de S. S. Annunziata. Op 26 december is het de naamdag van Santo Stefano, de Heilige Stephanus, de eerste martelaar en tevens patroonheilige van de borgo, naar wie ook de dorpskerk, de Chiesa di Santo Stefano (Protomarire), is vernoemd, een kerkgebouw uit de zestiende eeuw, met later toegevoegde barokke elementen.

Sinds 2002 wordt het Festival delle Fiabe, het Sprookjesfestival, georganiseerd, een artistiek spektakel voor jong en oud, waarbij verhalen en legenden worden verteld, muziek wordt gemaakt en gedanst en lekker wordt gegeten natuurlijk!

 

Een meer sportieve Ligurische tradizione, iet wat in verval geraakt in de Val Nervia, maar welke door recente nieuwe initiatieven weer aan populariteit wint, is het typische balspel: Il gioco del Balun, ook wel il gioco al Pallone elastico, of Pallapugno genoemd.

In deze competitieve wedstrijdsport strijden twee teams van steeds vier spelers (quadrette) uit diverse dorpen tegen elkaar. Op de foto links zie je zo’n viertal, let op de bijzonder bracciali, armbanden, die zij voor dit spel dragen. Er  wordt op het lokale dorpsplein  gespeeld, flink aangemoedigd door bewoners.

In Rocchetta Nervina is dat het plein waar de Chiesa di Santo Stefano op uitkijkt en een feest voor de Rocchettini zoals de inwoners van het dorp worden genoemd het Italiaans.

 

Tot slot is er nog het Museo E Dubarìe, een klein privémuseum in een oude watermolen, een historisch monument dat bestaat dankzij de enthousiaste inspanningen van Enrico Carabalona, een authentieke Rocchettino, die zichzelf omschrijft als: un figlio di questo borgo, innamorato della mia terra, een zoon van dit dorp, verliefd op mijn land.

In dit museum wordt met passie verteld over het antico mestiere, het oude ambacht van de leerbewerking, dat hier in vroeger tijden werd uitgeoefend.

 

 

Cin Bridge © Lupe Ficara Art

Begonnen met het moderne kunstwerk van John Dyer, een kunstenaar die door Rocchetta Nervina is geraakt en zijn emoties op het doek heeft verwerkt, sluit ik daar ook mee af.

Zijn in Milaan geboren leeftijdsgenote Lupe Ficara (1968), toont je links  haar indruk van de Ponte Cin, .

 

Conlusione: of je nu een jonge reiziger bent op zoek naar sportief avontuur of wilt genieten van de schoonheid van de natuur, lekker eten en geschiedenis, Rocchetta Nervina is niet zomaar een dorp, eerder een beleving die je veel biedt. Pak je koffers en maak je klaar om deze bijzondere verborgen plek van Ligurië te ontdekken!

 

 

Overige informatie;

Grotten:

Voor info en bezoek contact opnemen met Gruppo Speleo Torrentistico CAI Bordighera

Corso Europa, 40, Bordighera, Italy – telefoon: +39 347 273 7329

 

Museo E Dubarìe:

Groeps- en schoolbezoeken op afspraak in het Italiaans: info@dubarie.it – +39 3402263584

https://www.dubarie.it/

 

Bron:

Comune di Rocchetta Nervina – Viale Rimembranze, 17

18030 Rocchetta Nervina (Imperia)

https://www.rocchettanervina.com/turismo/

 

Overige websites:

John Dyer:

https://johndyergallery.com/   

Lupe Ficara:

https://lupeficara.art/

https://www.cumpagniadiventemigliusi.it/vecchiosito/Tradizioni_Intemelie/Usanze/U_Balun-Pallapugno.htm

 

Foto’s

Rocchetta Nervina – acque e sassi – laghetti © Manuele Balduinotti

Ponte a forma d’asino Davide Papalini Wikimedia

Palla pugno: FIPAP © Federazione Italiana Pallapugno

 

Tekst Louise Helsloot MA – De Italiaanse Culturele Salon © 2023

Il sentiero dei castagni van Stresa naar Belgirate!

De CAI – Club Alpino Italiano onderhoudt in Italië zo’n 60 duizend wandelpaden, van makkelijk te belopen tot het echte zware alpine klimwerk. Zo blijft in samenwerking met de UNESCO het patrimonium van Italië bewaard. Deze wandelroutes zijn herkenbaar aan de rood-wit gestreepte bordjes, zo ook deze route door de kastanje bossen rond het Lago maggiore:

Il sentiero dei castagni !

 

Deze bijzondere route voert je vanaf Stresa omhoog langs panoramische vergezichten over het meer naar Belgirate. Solo andata, alleen heen, is deze wandeltocht een parcours van ongeveer 8 km in falsopiano, vals plat, dat geasfalteerde paden afwisselt met bospaden. Afhankelijk van de weersomstandigheden kom je hierop soms wel omgewaaide bomen tegen die nog niet zijn opgeruimd waar je overheen moet klauteren, dus trek goede wandelschoenen aan wanneer je dit pad wilt lopen. Voldoende water meenemen en ook een lunchpakketje voor onderweg is lekker want langs deze route is op dat gebied niet echt iets te vinden!

Wanneer je vanaf Belgirate niet meer terug naar Stresa wilt lopen is het leuk om vanaf daar de battello, de boot terug te nemen naar Stresa. Check wel van tevoren even de vertrektijden van de boten voor je na deze wandeling op een van de terrasjes aan het meer neerploft. Als alternatief kun je natuurlijk een taxi nemen maar de lokale bus rijdt je ook prima terug langs de oever van het meer.

 

Wat ga ik zien?

 

De wandeltocht omhoog richting Binda start in Stresa in de Via Manzoni, genoemd naar Alessandro Manzoni (1785-1873) schrijver en dichter, die hier aan het Lago maggiore vakanties doorbracht in zijn residentie het Palazzo Stampa te Lesa.

Manzoni is vooral bekend om zijn meesterwerk I promessi sposi. Halverwege herinnert een monument met reliëf in brons ons aan de vriendschap die de schrijver had met de priester en filosoof Antonio Rosmini (1797-1855).

              

We vervolgen de weg tot een splitsing met een klein kapelletje waarin een fresco van de Madonna te zien is. Vanaf dit punt links begint de tocht over een antiek Romeins pad met keistenen naar het kastanje bos. Onderweg in het bos zien we nog andere boskappeletjes en komen bij antieke kerken en boerenhoeves, waardoor je ook een indruk krijgt van la vita contadina, het boerenleven zoals het in dit gebied is geweest; religieus en arm, waar hard moest worden gewerkt. Diverse borden langs de route geven je extra informatie over de geschiedenis van de landbouwers die hier van dit land en deze bossen hebben geleefd. Ze verwerkten kastanjes in recepten, op de terrassen die zij hebben aangelegd stonden diverse soorten fruitbomen, appels, vijgen, kersen en in hun moestuinen verbouwden zij bonen, gerst en mais.

 

We komen via een schitterend uitzicht op het meer aan in het dorpje Passerà, bij het Oratorio di Passerà. Deze kerk die stamt uit c.a. 1657 is volgens de overlevering door een rijke wijnhandelaar aan de Madonna geschonken uit dankbaarheid nadat deze een schipbreuk had overleefd.

Wanneer je verder deze weg afloopt leidt deze naar de ruïnes van een oude molen, de mulin da la stria de Passerà. Over deze molen bestaat een griezelige oude legende: de mysterieuze legende van Togn. Het mooie van volksverhalen is dat deze overgeleverd worden aan nieuwe generaties. Zo heb ik ook dit verhaal gehoord van een Italiaanse lerares van een lokale school die ik er tegenkwam. Zij nam haar klas mee op deze excursie om hen in die eigen omgeving te vertellen over hun retroterra culturale, hun culturele achtergrond.

De legende vertelt over de molenaar Togn die hier in zijn molen woonde met zijn vrouw. Toen hun enige zoontje op jonge leeftijd overleed, vermoordde hij haar uit verwijt waardoor er een vloek werd uitgesproken over de molen. Iedereen die er daarna naar binnenging stierf. De molenaar vluchtte. Na jaren hoorde hij dat zijn vrouw er nog steeds ronddoolde als het fantasma van de molen daarom keerde hij verkleed als zwerver terug om dit te onderzoeken. Toen hij de molen inliep was ook hij op slag dood. Toen de molenaar en zijn vrouw in de dood weer werden verenigd met hun zoontje kon de vloek worden opgeheven…

Door de manier waarop de lerares in deze omgeving ons over de legende van Togn vertelde, werd deze hier bijna voelbaar…!

   

 

 

Verder wandelend kom je langs het dorpje Piane di Pramezzano richting Brisino aan in Magognino. Hier ligt rond de Chiesa di S. Albino het Cimitero di Sant’Albino, de begraafplaats van Sant’Albino. De serene sfeer van deze plek midden in de heuvels is indrukwekkend te noemen. In het kerkje dat stamt uit 1151 is een fresco te zien van de Madonna in trono, de Madonna op de troon, uit de vijftiende eeuw.

Vervolg nu de route richting Calogna en kom aan bij de Capalla di Santa Maria Mater Gratiae waarin een fresco van San Grato, de beschermheilige van het noodweer en de overstromingen te zien is. Verderlopend richting Belgirate vind je op een open plek nog de Chiesetta di San Paolo. Vanaf dit antieke romeinse kerkje kom je via Pianezza en Farinelli aan bij de Chiesa vecchia van Belgirate. Hier vallen de Romeinse klokkentoren en de arcade uit de zeventiende eeuw op en zijn daarnaast fresco’s te zien uit de vijftiende eeuw. Daarna leidt de weg je heuvelafwaarts naar het centrum van Belgirate en is het tijd voor een koel drankje aan het meer!

   

 

Hierbij nog een leuk filmpje om nog meer in de stemming te komen om deze mooie tocht te gaan lopen!

Alla prossima! Tot de volgende keer!

foto’s: PW © 2020

Tekst: Louise Helsloot MA – De Italiaanse Culturele Salon © 2020

Louise’s Liguria: La Via antica Iulia Augusta

Houd je van natuur en wandelen?

Ook daarvoor moet je in Liguria zijn!

 

Langs de kustlijn tussen Albenga en Alassio loopt een wandelpad uit de Romeinse tijd:

de Via Antica Iulia Augusta, genoemd naar Gaius Iulius Caesar en de Romeinse keizer Gaius Iulius Caesar Octavianus Augustus. Dit culturele erfgoed van Liguria maakt deel uit van de route over de Via Aemilia-Scauri en de Via Aurelia van Roma naar Gallia.

 

Wanneer je verblijft aan de prachtige Riviera dei Fiori, is dit pad lopen, wat ons betreft,  een attività da non perdere, een activiteit die je niet mag missen! Trek je wandelschoenen aan, neem voldoende water en je fotocamera mee, en kom genieten van deze bijzondere tocht in de heuvels, van ongeveer 6 km.

Leuk, goed te doen, en indrukwekkend door haar geschiedenis en panoramische uitzichten

 

We starten de route vanaf de Via Calogero in Albenga. Borden geven het beginpunt aan van de Via Antica Iulia Augusta, het is een beetje zoeken om die midden in deze woonwijk te kunnen volgen.

Wanneer je er aankomt, loopt de weg naar boven en strekt het pad van keisteen zich voor je uit, omringd door mediterrane vegetatie zoals cipressen en eucalyptus, citroen en olijf.

 

Al snel zie je aan je rechterhand een archeologische site. Hier zijn de  ruïnes van een necropolis te zien.

 

Op deze  voormalige begraafplaats. staan de resten van zeven rouwkamers. In de nog overgebleven muren zijn ovaalvormige openingen voor het plaatsen van asurnen te ontdekken. De familiegraven zijn genummerd B – F.

 

Informatieborden vertellen in het Italiaans en Engels over de geschiedenis van de monumenten. Ca. 1 km verder liggen de resten van monument A. Neem onderweg ook af en toe een pauze en ervaar de stilte die hier alleen wordt onderbroken door het tsjirpen van krekels. . .

 

Ontdek de bijzondere, kleurrijke,  mediterrane vegetatie; catussen, bloemen en typische boomsoorten, zoals de Johannesbroodboom die hier voorkomt.

 

Hoe hoger in de heuvels, hoe indrukwekkender de vedute, de fantastische uitzichten, op de Middellandse Zee:

 

Ongeveer halverwege de wandeling zie je het Isola Gallinara liggen. Dit eiland dankt haar naam aan het grote aantal galline selvatiche, wilde hennen, dat hier geleefd heeft. Die vogelpopulatie zou zich hebben vermeerderd uit vogels die ontsnapt zijn van een boot die voorraden naar het eiland bracht. Volgens de legende zou San Martino, Sint Martinus bisschop van Tours, er in de vierde eeuw als eenvoudige kluizenaar hebben geleefd.  Vanaf de kust zijn de kerktoren en muren van een klooster te zien dat hier door Benedictijner monniken is gesticht..

Het eiland is al jaren in privébezit, en niet open voor bezoek, wel worden vanuit Alassio excursies per boot georganiseerd om walvissen te spotten en een beeld van Cristo Redentore, Christus de Verlosser, dat zich onder water bevindt te zien. Op de zeebodem zijn door archeologen diverse amforen en de resten van een Romeins schip gevonden, te zien in het Museo Navale en het Palazzo Peloso Cipolla, Albenga. De inwoners van Albenga hebben het eiland de bijnaam La Tartaruga, de schildpad, gegeven.

 

Wanneer wij verder wandelen, zien wij links tegen de berghelling, de Chiesa di Sant’Anna ai Monti liggen. De datering en geschiedenis van dit kerkje is mysterieus; volgens sommige bronnen dateert het gebouw uit de Xe eeuw en is het opgericht door Benedictijner monniken, terwijl andere onderzoekers denken dat het al in de tijd van de Romeinen een plek van samenkomst en cultus is geweest. In de Middeleeuwen zou het een pleisterplaats zijn geweest voor pelgrims die naar Frankrijk en Spanje reisden, om vervolgens in de XIVe eeuw in gebruik te worden genomen als kerk ter ere van Sant’Anna, uit dankbaarheid voor het eindigen van de zwarte pest in 1348, die vanuit Sicilië, via het vaste land van Italia ook door deze regio raast.

 

 

 

Op dit moment is het gebouw in privébezit en niet open voor publiek. Dat is jammer, want tijdens de laatste restauratiewerkzaamheden zijn er bijzondere fresco’s tevoorschijn gekomen, naar men denkt uit de XVe eeuw. Deze zijn in slechte staat, maar  een Danteske groep musicerende figuren, engelen en verdoemden is te herkennen, alsmede het gezicht van Sant’Anna in de koepelbogen. Sant’Anna is de patroon Heilige van Alassio, haar feest wordt gevierd op 26 juli, San Michele Arcangelo, de aartsengel Michael, is dat voor Albenga. Zijn naamdag viert men op 29 september.

We lopen onder een gebogen toegangspoort door en zien verderop de Chiesa di Santa Croce liggen.

Deze kerk wordt al genoemd als behorend tot het klooster van de Benedictijnen op het Isola Gallinara, in een brief van paus Alexander III in 1169.

 

Door de jaren heen raakte de kerk vaak beschadigd; in de twintigste eeuw miste het gebouw zelfs het dak.

 

 

Dit is te zien op het schilderij: Ruderi di Santa Croce Alassio, Ruïnes van Santa Croce Alassio, van  Richard West, een Ierse kunstschilder die vanaf 1890 in Alassio heeft gewoond.

Dit werk, met daarop in de voorgrond, ook de rond gebogen toegangspoort tot Alassio, heeft West begin 1900 gemaakt.

 

Het mulattiera, ezelspaadje, waarop de man met ezel loopt, is het pad dat in onze tijd ook wordt gelopen.

Deze kunstschilder heeft veel in Liguria gewerkt, dit schilderij en andere kunstwerken van zijn hand, zijn te zien in de Pinoteca Richard West in Viale Hanbury 17, Alassio.

 

De linker zijkant en de apsis van de Chiesa di Santa Croce zijn nog de originele structuur.

De porticato, de zuilengallerij, is van rond 1500. Sinds de restauratie in 1970 ziet de kerk eruit zoals je deze op de foto ziet. Vanaf het piazza Santa Croce, het pleintje voor dit kerkje, genieten wij opnieuw van het fenominale uitzicht op de kustlijn en de Mediterraneo.

 

Als bergafwaarts Alassio in zicht komt, zien wij onder ons de Marina Luca Ferrari, de haven genoemd naar Luca Ferrari, met haar zeilboten en privéjachten, Deze in Alassio geboren marineman was een zoon van Emanuele en Paola Doria dei Signori di Oneglia en familielid van Andrea Doria, prins van Melfi, huurlingenaanvoerder en admiraal van de Republiek Genova. Na zijn zeevaart opleiding ging Luca Ferrari net als zijn bekende voorganger uit Genova Cristoforo Colombo, werken voor de vloot van de koning van Spanje.

 

 

 

Aangekomen bij de eerste huizen van Alassio, verandert het pad in een geasfalteerde weg.

 

De geur van oleanders en bougainville uit de tuinen komt je hier tegemoet.

 

Tijd voor een welverdiend drankje op een van de terrasjes in Alassio!

 

 

 

 

 

 

Artikelen en websites:

Maria Grazia Caenaro, Un’antica via a Nordest: testimonianze epigrafiche e letterarie, in “Atti della Dante Alighieri a Treviso: 2003-2006”, Treviso 2016.

Barbara Simari, Il mistero di Sant’Anna ai Monti, Albenga Corsara News, 2021.

https://www.visitalassio.eu/contatti-ufficio-del-turismo/

Foto’s:

Kaart Via Antica Iulia Augusta EH101 CC BY-SA 3.0. Wikimedia Commons

Johannesbroodboom Carsten Niehaus CC BY-SA 3.0. Wikimedia Commons

Chiesa di Sant’Anna e affresco Albenga Corsara news

Chiesa Santa Croce Ufficio di Turismo Alassio

Overige foto’s Foto’s PW © 2018 -2023

Tekst Louise Helsloot MA – De Italiaanse Culturele Salon © 2023